counter create hit

مطالب مرتبط:

برخورد قانونی با خریداران و فروشندگان دلار با قیمت بیش از ۴۲۰۰ تومان

مدیرکل ستاد مبارزه با قاچاق ارز و پولشویی گفت: اعمال قیمت ۴۲۰۰ تومان برای دلار، الزام قانونی است و با هر فرد که اقدام به خرید و فروش غیر قانونی ارز نماید برخورد قانونی صورت می پذیرد. ...

قیمت نفت از 72 دلار گذشت

قیمت نفت از 72 دلار گذشت

قیمت نفت در جریان معاملات امروز با افزایش 2 دلاری به بیش از 72 دلار در هر بشکه رسید.

فیلم هایی که امروز از تلویزیون پخش می شود

۵۰ فیلم در پایان هفته از شبکه های مختلف سیما پخش می شود.

آغاز بازخوانی جعبه سیاه «هواپیمای سانحه دیده ترکیه »

مسوول بررسی سانحه هواپیمای چلنجر ترکیه ای از بازخوانی جعبه سیاه هواپیمایی مذکور خبر داد.

کشف پنج محموله جدید قاچاق انسان

ماموران گمرک طی پنج عملیات جداگانه موفق به کشف ۱۷ نفر قاچاق انسان شدند و به همین ترتیب تعداد کشف قاچاق انسان توسط ماموران گمرک به ۴۳ نفر در سال ۹۷ رسید. ...

شلیک اردوغان به بانک لیر

پرونده سقوط لیر با ثبت یک کف تاریخی جدید ادامه یافت. نرخ برابری دلار آمریکا به ارز ترک ها برای نخستین بار به ۱۵/ ۴ اصابت کرد.

پژوی خاموش، آتش گرفت

مدیر عامل سازمان آتش نشانی اعلام کرد: یک دستگاه خودروی سواری پژو مدل آر دی در خیابان 17 شهریور، متوقف بود، دچار آتش سوزی شد.

جایگزینی یورو تفاوتی در معاملات تجاری ایجاد نمی کند

نایب رییس اتاق بازرگانی ایران با اشاره به موضوع مطرح شده در خصوص تعویض ارز رسمی کشور از دلار به یورو، اظهار کرد: این اقدام چندان تفاوتی در اصل معاملات به وجود نمی آورد و فقط فروشندگان باید در این باره توجیه شوند. ...

گفت وگوی تلفنی پوتین و ترامپ درباره سوریه

رؤسای جمهور روسیه و آمریکا تلفنی درباره سوریه گفت وگو کردند.

اتفاق بی سابقه برای ایرانی ها در کن ۲۰۱۸

در جشنواره کن امسال سه کارگردان ایرانی برای دریافت نخل طلا با هم رقابت می کنند. اصغر فرهادی با فیلم «همه می دانند»، جعفر پناهی با فیلم «سه رخ» و اوا هیوسون با فیلم «دختران خورشید». ...

پامپئو: تلاشم متمرکز بر اصلاح برجام خواهد بود

گزینه ترامپ برای تصدی پست وزارت خارجه آمریکا می گوید که تصمیمش برای برجام، همان تصمیم ترامپ و آرزویش، اصلاح معایب این توافق است؛ پامپئو همچنین می گوید که اگر نتوانست برجام را اصلاح کند، با متحدان آمریکا برای رسیدن به توافقی بهتر، همکاری خواهد کرد. ...

موضع روسیه در قبال حمله به سوریه جدی است

در حالی که اظهارات متفاوت اما با ماهیت مشترکی تاکنون از سوی مقامات عالی رتبه سیاسی و نظامی روسیه درباره هرگونه حمله ای به سوریه مطرح شده است، نکته قابل توجه در این اظهارات جدی بودن مسکو در رویکرد خود در قبال دمشق است. ...

روسیه، توئیت ترامپ را به سخره گرفت

سخنگوی وزارت امور خارجه روسیه در واکنش به توئیت جدید رئیس جمهوری آمریکا که گفته بود دولتش تروریسم در سوریه را نابود کرد، به کنایه گفت: «هنوز دنیا بابت عراق درحال تشکر از آمریکاست.» ...

شاهکار جدید صدا و سیما: سانسور سگ!

شاهکار جدید صداوسیما! در چند روز اخير فیلمی در شبکه نمایش گذاشته بود که کلا سگ در آن سانسور شده بود، دو سه جا هم بالاجبار نشونش دادن که صداش میزدن"حیوون"! ...

فقدان رهبری در تجارت خارجی

غیبت فرماندهی در تجارت خارجی

اما رویکرد جدید برای واکنش های صورت. اما با هر نمایندگی امنا تجارت در گفت و گو با "دنیای اقتصاد" در این موضوع از زاویه دیگر توضیحات ارائه شده است. اعتقاد بر این است که انزوای ایران در یک محیط بسته اقتصادی مانع ورود به بازار جهانی می شود. اتفاقی که در دوره تحریم ها نیز رخ داد و هنوز هم آثار آن در اقتصاد کشور پیدا است. ایزوله شدن موجب شده تا به سمت تولید داخلی پیش برویم و برنامه ای برای تولید صادرات محور نداشته باشیم. از سوی دیگر در دادوستدهای بین المللی برای واگذاری یک بازار به طرف مقابل، با مشکل مواجه شویم. چراکه همیشه می خواهیم فروشنده باشیم و زمانی که سایر کشورها می خواهند کالایی را به ما بفروشند، به دلیل تولید مشابه داخلی و در خطر دیدن بازار داخلی، مانع می شویم. این موضوع نمی تواند ایران را در روابط تجاری موفق کند. آنچه موجب شده تا کنون رژیم تجاری کشور نیز نهایی نشود همین موضوع است. به این معنا که توافقی برای واگذاری یک یا چند بازار در روابط تجاری وجود ندارد. بنابراین مشکل الحاق به پیمان ها و سازمان تجارت جهانی، ریشه هایی عمیق تر از تغییر سیاست ها دارد. ضمن اینکه او معتقد است که کشورهای دنیا با رویکرد جدید، الحاق به پیمان ها را در دستور کار قرار داده اند. مودودی به مسائلی از جمله ضرورت پیش بینی بازارهای آینده صادراتی و حرکت به سمت برند سازی نیز اشاره دارد که در گفت وگوی تفصیلی او با «دنیای اقتصاد»می خوانید.   سازمان توسعه تجارت چندی پیش باب یک مساله را باز کرد و آن ورود به پیمان های منطقه ای بود. ورود به این پیمان ها چه پیش نیازهایی دارد؟ البته انتقاد نسبت به این پیمان ها زیاد است و اکو به عنوان پیمان ناموفق ایران مورد خطاب منتقدان است. در برخی پیمان ها مانند اکو مسائل تجاری چندان مطرح نیست و بیشتر مسائل سیاسی پررنگ است. با بعضی از کشورهای عضو اکو هم رابطه خوبی داریم. اما یکسری موانع بین المللی وجود دارد که ربطی به این پیمان ها ندارد. مثل روابط کارگزاری بانکی که به پیمان های منطقه ای بر نمی گردد. از سویی ما باید ببینیم که آیا اکو برای ما بازار بزرگی را ایجاد می کند؟ به عنوان مثال درحال حاضر تمرکز ما بر بازار اوراسیا است. به دلیل حجم بزرگی که دارد. باید برای الحاق به WTO و پیمان های منطقه ای به یک نکته توجه شود. واقعیت این است که مسیر رشد و توسعه بسیاری از کشورها از توسعه روابط تجاری آنها با سایر کشورها شکل گرفته است. ایزوله شدن ما در یک فضای بسته اقتصادی که ما را به نگاه به تولید داخل محدود می کند، ایران را از ویژگی های اقتصاد جهانی دور کرده است. متاسفانه در سال های گذشته به دلیل تحریم ها ایران به این وضع دچار شده است. حتی پیوستن ما به اتحادهای پولی-بانکی به تاخیر افتاده که شاید بخشی از آن مربوط به فشارهای آمریکا باشد. بخش دیگری از آن به این موضوع برمی گردد که در سال های تحریم، استانداردها و تکنولوژی های بانکی تغییرات زیادی داشته و باید زمان بگذرد تا ما بتوانیم این تکنولوژی را وارد ایران کنیم. تحریم در اصل ما را از بینش جهانی شدن و بین المللی شدن دور کرد. ما کشوری هستیم که با این مفاهیم جهانی بیگانه هستیم. اثرات آن را در کشورهای هدف تجاری می بینیم. مثلا با کشورهای عراق و افغانستان به دلیل اینکه کاملا سنتی با ما تجارت دارند، توانسته ایم تعامل خوبی داشته باشیم. ولی وقتی وارد بازار جدیدی مثل روسیه و قطر می شویم که جنس روابط تجاری آنها مدرن و به روز است، دچار مشکل می شویم. در نتیجه نمی توانیم از آن فرصت ها به خوبی استفاده کنیم. این فرصت سوزی به این معنی نیست که دولت نمی خواهد یا بخش خصوصی تمایلی ندارد. ادبیات اقتصادی ما با دنیا مشترک نیست. آنچه ما از بازارهای هدف می خواهیم با آنچه دنیا از مشتری مداری می بیند با هم متفاوت است. از این منظر به نظر من نکته مهم این است که با ادبیات اقتصادی دنیا آشنا شویم. الحاق به این پیمان ها و الحاق به WTO راه این گفتمان را برای ما تسهیل می کند.   چرا سازمان توسعه تجارت، الحاق به WTO را در اولویت کاری خود قرار نداده و انعقاد پیمان های منطقه ای در دستور کار این سازمان قرار گرفته است؟ من دو موضوع متفاوت را در کنار سوال شما مطرح می کنم. نخست اینکه جهانی شدن مثل یک موج بود که دارد به ساحل خود نزدیک می شود. ما اما مثل امواجی هستیم که تازه می خواهیم به ساحل برسیم. این روزها از کشورهایی که عضو WTO هستند، انتقادات شدیدی را می شنویم. آنها فکر می کنند جهانی شدن کارکرد خود را از دست داده و WTO چیز جدیدی برای توسعه بازارها ندارد. همه می خواهند در این بازارها صادراتی باشند. حالا ایران را در نظر بگیرید. ما در ایران همه کالاها را تولید می کنیم. بنابراین زمانی که قرار باشد کالاهایی وارد کشور شود، برای ورود آن مانع تراشی می کنیم. تبعات جهانی شدن در مورد ورود بی قید وشرط کالاها، موجب شده تا کشورها به سمت پیمان های منطقه ای پیش بروند. این رویکرد سازمان نیست؛ بلکه رویکرد جدید جهان است. تفاوت پیمان های منطقه ای با عضویت در WTO این است که در پیمان های منطقه ای دو یا چند کشور عضو پیمان، نیازهای کشورهایشان را تعریف می کنند و برای تامین آنها به ازای گرفتن یک بازار، بازاری را در اختیار سایر کشورهای عضو پیمان قرار می دهند. اما در جهانی شدن نمی توان بازار را با کسی تقسیم کرد. جهانی شدن بر شاخص رقابت تاکید دارد. یعنی هر کشوری می تواند و قدرت بیشتری دارد، کالاهای خود را بفروشد. در این شرایط یک کشور می تواند تمام محصولات خود را صادر کند. امکان دارد در یک بازار، مصرف کننده، کالاهای آن را نپذیرد. اما در پیمان های منطقه ای مزیت های نسبی و رقابتی کشورها به اشتراک گذاشته می شود.   آیا گفته های شما به معنی انکار کارکرد WTO است؟ خیر؛ هیچ کس نمی تواند کارکرد سازمان تجارت جهانی را انکار کند. حتی برخی معتقدند با توجه به اینکه اقتصاد ایران هنوز رشد و توسعه نداشته، عضویت در WTO می تواند موجب هجوم کالاهای مصرفی شود. این امر موجب نابودی صنایع داخلی ما می شود. من با این دیدگاه مخالفم؛ چراکه این اتفاق در شرایطی می افتد که ما در برابر جهانی شدن منفعل عمل کنیم. در صورتی که یکی از پارامترهای اصلی جهانی شدن این است که سرمایه گذاری را برای کشورها هموار می کند. بنابراین همه دنیا این را می دانند که زمانی که عضو WTO می شوند بستر کلان برای حضور سرمایه گذارها در کشور فراهم می شود.   در مساله رژیم تجاری هم با ایران بسیار عملکرد کندی دارد. چرا هنوز نتوانسته ایم رژیم تجاری را تدوین کنیم؟ ما در رژیم تجاری باید بدانیم که چه کالایی را به جای چه کالایی می توانیم معامله کنیم. ما کشوری هستیم که در اوایل انقلاب تغییر رویکرد داشتیم. به دلیل تحریم هایی که شکل گرفت، به سمت داخلی سازی حرکت کردیم. واحدهای صنعتی بسیاری را در مناطق دور افتاده بدون توجیه اقتصادی ایجاد کردیم فقط به این دلیل که به دو هدف ما پاسخ دهد؛ یکی اشتغال، یکی خودکفایی. حالا به ناگهان در دهه 90 با بحث جهانی شدن و بزرگ شدن اقتصاد و تجارت خارجی روبه رو شدیم. فرض کنید ایران با کشورهای دیگر قصد دارد قرارداد مشارکت ببندند. وقتی سر میز مذاکره می نشینیم و نوبت به تقسیم بازار می رسد، به مشکل بر می خوریم. مثلا یک کشور به ما می گوید بر اساس پیمانی که با شما داریم، شکلات و شیرینی ایرانی می تواند با تعرفه صفر وارد شود. اما وقتی نوبت به ایران می رسد که بخشی از بازار خود را به کشور مقابل واگذار کند، به دلیل آنکه تمام محصولات را در داخل تولید می کند، هرچند که غیررقابتی باشد، نمی تواند در این باره تصمیم بگیرد. این یک پارادوکس در روابط بین المللی است. ما حاضر نیستیم چیزی را ببخشیم؛ ولی می خواهیم تجارت داشته باشیم. به افغانستان 2 و نیم میلیارد دلار صادرات داریم. اما در ازای آن 20 تا 30 میلیون دلار از آنها کالا وارد می کنیم. اگر این کشور تمام مرزهایش را به روی ایران ببندد، حق دارد. چراکه روابط تجاری اش با ایران دو سویه نیست. همین اتفاق در روابط ما با سایر کشورها می افتد. هرآنچه می خواهند به ایران صادر کنند را نمی خواهیم؛ چون در داخل کشور تولید داریم. حتی آنچه تولید نمی شود و کشورهای دیگر قصد دارند به ایران بفرستند نیز از ترس اینکه جایگزین مشابه ایرانی اش شود، جلوی آن را می گیریم. آن تعللی که در تدوین رژیم تجاری حس می شود، ناشی از همین موضوع است. ما یک پارادایم ذهنی داریم به نام حمایت از تولید داخلی. اما هیچ گاه نمی گوییم حمایت از تولید صادراتی. وقتی بحث حمایت از تولید داخلی باشد، کالایی که بسیار مرغوب است و در کشور دیگر تولید می شود، اجازه واردات ندارد؛ ولی مشابه بی کیفیت آن در داخل کشور، می تواند توزیع شود. این امر موجب می شود تولید کننده داخلی هم بدون واهمه از اینکه رقیبی وارد بازارش شود، نسبت به بهبود کیفیت محصولاتش اقدامی نکند. تجربه جهانی نشان می دهد دولت ها در یک مقطع از تولید داخلی حمایت کردند و پس از آن درهای اقتصاد را باز گذاشتند. اما در کشور ما این حمایت وجود دارد و درها نیز هیچ گاه باز نمی شود. باید تکلیف را با خودمان روشن کنیم. بگوییم که ما در 10 تا 20 صنعت مزیت رقابتی داریم. تمام انرژی خود را به آنها معطوف کنیم. بعد از آن تعرفه واردات در سایر کالاها را کاهش دهیم که دنیا هم بتواند به ما صادر کند.   درحال حاضر سازمان توسعه تجارت به عنوان متولی تجارت خارجی کشور است. بنابراین بهتر است شما وارد گود شوید و برنامه ریزی کنید. درد بزرگ تر ما در تجارت خارجی نبود فرماندهی در تجارت خارجی است. یک نفر باید در تجارت خارجی تصمیم گیرنده و برنامه ریز و مجری باشد. ولی الان این موضوع در سطح وزارتخانه ها پخش شده است. البته همه می خواهند از تولید و صادرات حمایت کنند؛ اما چون وحدت فرماندهی وجود ندارد، نمی توانیم به نتیجه مطلوب برسیم. تعدد مراکز موازی تصمیم گیری ایجاد مشکل می کند. در نتیجه سازمان نمی تواند به تنهایی تصمیم بگیرد.   تنوع بازارهای صادراتی در توسعه صادرات از اهمیت ویژه ای برخوردار است. اما بازارهای ایران چندان متنوع نیستند و شاید یکی از دلایلی که تجار ایرانی در بازارهای بین المللی چندان کارنامه خوبی ندارند، به همین موضوع برمی گردد. از چه زمانی بازارهای ایران محدود شدند؟ متاسفانه در پایان دولت دهم 85 درصد صادرات کل کشور به 8 کشور محدود شده بود و تنوع بازارهای صادراتی از بین رفت. اما در سال 95 تنوع صادراتی را به 15 کشور رساندیم. بازارهای اروپایی هم جزو همین تعداد هستند. این درحالی است که تقریبا در دولت دهم بازارهای اروپایی ما حذف شده بودند و حتی کشوری مثل کره جنوبی و ژاپن که کشورهای آسیایی هم هستند در این شرایط از ایران جدا شدند.   بیشتر، مواد اولیه را به این 8 کشور صادر می کردیم؟ مواد واسطه ای و مواد مصرفی عمده مواد صادراتی ما بود. مثلا به کشورهایی مثل عراق کالای مصرفی صادر می کردیم. این کشور جزو بازارهای خوب ما است. همین طور افغانستان هم بازار خوبی برای کالاهای ایرانی است.   بحث دیگری که برخی از فعالان اقتصادی مطرح می کنند در مورد تراز تجاری است. بعضی از کارشناسان اعتقاد دارند که تراز تجاری ایران بدون احتساب میعانات گازی و پتروشیمی همچنان منفی است و از زمانی که این اقلام به صادرات غیرنفتی افزوده شده، ارقام صادرات بالاتر رفته است. نظر شما در این باره چیست؟ فقط در ایران است که صادرات نفتی و غیرنفتی تفکیک شده اند درتمام دنیا فقط صادرات مهم است. اما در ایران صادرات نفتی، غیرنفتی و خام داریم. انگار دوست داریم تقسیم بندی داشته باشیم. در حالی که مهم، صادرات است. نفت و گاز و میعانات و پتروشیمی، همگی صادر می شوند. این تقسیم بندی عملا هیچ خاصیتی ندارد. فقط مسیر را گم می کنیم. یکسری پارادایم های واقعی تری در پشت پرده هست که باید به آنها جواب بدهیم. درگیری با این تقسیم بندی ها و آمار و ارقام، ما را از اصل استراتژی دور می کند. ایران در صادرات کشور جوانی است و نباید خود را با کشوری مانند اسپانیا که از گذشته این کار را انجام می داده مقایسه کند. ما توانسته ایم نسبت به پیشینه خودمان، رشد 1000 درصدی را در صادرات داشته باشیم. اما آیا این رشد را در زیرساخت ها نیز ایجاد کرده بودیم که موجب این میزان رشد شده است؟ آیا در نوع نگاه دولتی در کشور هم به همین میزان تغییری ایجاد شده بود؟ آیا بخش خصوصی ما هم همین میزان رشد داشته است؟ این اتفاقات هیچ کدام نیفتاد. ولی موضوعی که موجب شد تا رشد 1000درصدی ما نسبت به قبل از انقلاب رقم بخورد، ناشی از چند عامل بیرونی بود. یکی اینکه عراق از دست صدام آزاد شد و بازار مستعدی برای ما ایجاد شد. دوم اینکه افغانستان از دست طالبان آزاد شد و به بازارهای صادراتی ما افزوده شد و سوم اینکه پتروشیمی جزو محصولات صادراتی ما بود که به مرحله نهایی رسید و تولید شد. این موارد به جهش صادراتی ایران کمک بزرگی کردند. این موضوع نشان می دهد که وقتی در یک صنعت مزیت دار سرمایه کنیم، می توانیم جهش داشته باشیم وگرنه اگر پتروشیمی را حذف کنیم، آمار تغییر می کند. اما نکته مهم این است که باید بدانیم برای ادامه دادن صادرات در چه صنایعی سرمایه گذاری کنیم. اروپا در یک زمانی صادرکننده اقلام مصرفی به ایران و دنیا بود. امروز ایران همه اقلام مصرفی را در داخل کشور تولید می کند. اروپا در این شرایط نوع نگاه خود را تغییر داده است. الان در دانش فنی و تکنولوژی سرمایه گذاری کرده است. از سویی جغرافیای صادراتی خود را گسترش می دهد. آمریکا تراز تجاری اش نزدیک به 700 میلیارد دلار منفی است. در ژاپن این عدد به 40 تا 50 میلیارد دلار منفی می رسد. آیا این کشورها به لحاظ اقتصادی نابود شده اند؟ خیر. ما نمی توانیم بگوییم که آمار صادرات آمریکا تنها آن کالایی است که از مرزهایش خارج می شود. باید ببینیم سهم کشوری مانند آمریکا از بازار صادراتی مانند چین، کره جنوبی و ترکیه چقدر است؟ این یعنی تغییر جغرافیای صادراتی. اگر برای ما افغانستان یا عراق مهم است باید در این کشورها با مطالعه سرمایه گذاری کنیم.     همان طور که ما می خواهیم جذب سرمایه داشته باشیم، آنها هم در انتظار ورود سرمایه گذار هستند. دقیقا همین طور است؛ ولی ما همیشه دوست داریم در بازار فروشنده باشیم و این نقطه ضعف ما است. فروشنده بودن بد نیست؛ اما آیا صادرکنندگان ایرانی می دانند که سبد نیاز 10 سال دیگر دنیا چیست؟ آیا ممکن است 10 سال دیگر هنوز محصولات نفتی در دنیا خریدار داشته باشد؟ امروز نرم افزارها بالاترین برندهای دنیا هستند. در گذشته شرکت های نفتی این جایگاه را داشتند. از 10 شرکت اول دنیا 5 تا 6 شرکت، دیجیتالی هستند. بنابراین بازار دنیا از یک جنس دیگر است و ترکیب صادراتی درحال تغییر است. مارکتینگ دیجیتالی بخش عمده ای از بازارهای آینده دنیا را در اختیار دارند. ما باید با نگاه به آینده در زمینه هایی وقت صرف کنیم که می دانیم می توانیم در بازارهای 10 سال دیگر بفروشیم. مشکلی که الان با آن مواجه هستیم، ابتلا به آمارها است. ما در سطح سازمان و ملی مدام نگران این مساله هستیم که عدد 44 میلیارد دلار به عدد 43 تبدیل نشود. در صورتی که این عدد آن قدر کوچک است که نمی توان برای آن یک برنامه راهبردی تصور کرد.   مساله ای که وجود دارد مساله سرمایه گذاری ها در تمام صنایع است. سرمایه های زیادی در بخش های مختلف تولید تقسیم شده است. در نتیجه اگر بخواهیم فقط یکسری از صنایع و تولیدات را صادرات محور بدانیم، ممکن است به لحاظ اشتغال هم دچار بحران شویم. بالاخره تکلیف این سرمایه ها چه می شود؟ ما با این صنایع هیچ مشکلی نداریم و مانع ادامه حیات شان نمی شویم. منتها این بنگاه ها باید بفهمند که این دیوار امن پیرامون آنها همیشگی نیست. ما می گوییم که باید با نگاه صادراتی روی مگا پروژه ها کار کنیم. برای مثال اگر فرض کنیم که لوازم خانگی برای ما یک پتانسیل مزیتی دارد یا باید بر تجمیع ظرفیت های موجود تمرکز کنیم که کار بسیار سختی است یا بر ایجاد یک مجموعه بزرگ در حوزه لوازم خانگی سرمایه گذاری کنیم. در واقع اگر ما این دو کار را انجام دهیم، می توانیم سهم بزرگی را در بازار 500 میلیونی پیرامونمان به دست آوریم. این مگا پروژه ها براساس مزیت های منطقه ای و حجم و دانش فنی شکل می گیرد. به عنوان مثال، ایران در عرصه تولید شکلات، یکی از تولیدکنندگان خوب در دنیا است و الان یکی از مگاپروژه هایی که دارد تعریف می شود در همین صنعت است. این صنعت می تواند یک برند بین المللی ایجاد کند. درحال حاضر ما برند بین المللی شناخته شده ای در دنیا نداریم. برای برند سازی بهتر است که شرکت های کوچک با هم ادغام شوند تا مزیت رقابتی داشته باشند، اما در ایران هیچ شرکتی علاقه ندارد ادغام شود، صدمه ببیند یا شکست بخورد.   این موضوع مربوط به رویکردی است که در برندسازی داریم؟ این یک بحث کلیدی است. در دنیا درآمد معمولا در سه بخش تقسیم می شود. در طراحی، ساخت و تولید و در برندسازی. بیشترین درآمد متعلق به بخش طراحی و برندسازی و پایین ترین درآمد متعلق به بخش ساخت و تولید است. در ایران ما مبتلا به ساخت و تولید هستیم. چرا باید زمانی که پوشاک تولید می کنیم رقیبمان بنگلادش باشد که کارگرانش با کمتر از یک دلار در روز کار می کنند؟ کدام ایرانی حاضر است که با کمتر از یک دلار در روز خیاطی کند؟ همین بلا را سر فرش ایرانی آورده ایم. این یک اشتباه استراتژیکی است که به آن مبتلا هستیم. ما باید از قدرت برند و قدرت طراحی مان استفاده کنیم. این دو بخش، بخش های مغفول در ایران هستند که می توانیم از آنها سود زیادی ببریم؛ اما از آنها غافل شده ایم. همیشه به دنبال این هستیم که مثلا ببینیم چین با چه قیمتی کالا تولید می کند و ما با قیمتی از آن کمتر تولید کنیم.   با توجه به تمام آنچه شما گفتید، وزارت صنعت هدف گذاری مشخصی را برای افزایش صادرات غیرنفتی به میزان 25 درصد در سال جاری، در نظر گرفته است. در این هدف گذاری کدام محصولات و کشور هایی در اولویت قرار گرفته اند؟ در سال 95، گرچه قرار بود 10 میلیارد دلار افزایش صادرات داشته باشیم که معادل 20 درصد می شد؛ اما ما به لحاظ وزنی 38 درصد رشد را تجربه کرده ایم. قیمت جهانی افت کرد که ما نتوانستیم در این بخش به آن هدف برسیم. معتقدیم که ما هنوز ظرفیت برای رشد وزنی در صادرات داریم. محصولاتی مثل محصولات معدنی، محصولات پایه نفتی و خیلی از محصولات کشاورزی می توانند به لحاظ وزنی این بخش را پوشش بدهند و 20 تا 25 درصد رشد را داشته باشند. برای این هدف هم به تفکیک کالا و حتی به تفکیک شرکت برنامه داریم و در استان های مختلف در حال رصد هستیم. اما شاید مسائل غیر از اقتصاد مثل روابط سیاسی (آمریکا، برخی کشورهای عربی و اسرائیل تمایل ندارند که ایران در این زمینه رشد کند) که بر روابط بانکی ما اثر گذاشته است، منجر به نرسیدن به اهداف شود. اگر مسائل سیاسی مانع نشوند، این ظرفیت برای ایران وجود دارد که به چشم اندازش دست پیدا کند. البته تفاوت دیگری را هم در تجارت در نظر داشته باشید. سال 95، با سال 96 خیلی فرق می کند. در سال 95 ما یک انباشت کالایی را از سال 94 داشتیم که به دلیل تحریم ها نمی توانستیم بفروشیم. در سال 95، یک دفعه با باز شدن فضای بعد از برجام، توانستیم ذخیره کالاهای سال 94 به علاوه کالاهای تولیدی سال 95 را در بازارها بفروشیم. اما در سال 96، افتی را در صادرات تجربه کردیم. این افت ناشی از این نبود که بخش اقتصادی ما ضعیف شده، بلکه به این دلیل بود که کالایی وجود نداشت. این نشان می دهد که ظرفیت ما، ظرفیت جهانی نیست. ظرفیتی مبتنی بر نیاز داخل است که اگر مصرف نشود صادر می کنیم؛ نه اینکه برای صادرات تولید کنیم. این نقطه ضعف ماست.   کدام کشورها را در اولویت خودتان قرار دادید؟ چین، کره جنوبی، امارات، هند، عراق، ترکیه، افغانستان و... از جمله مقاصد صادراتی ما هستند. ضمن اینکه بلژیک در کشورهای اروپایی هم بخشی از صادرات ما را در برمی گیرد. ایتالیا، آلمان و فرانسه هم همین طور. کشورهای عضو CIS، هنوز بازار مستعدی است. کشورهای آفریقایی مثل کنیا و کشورهایی مثل بنگلادش هم در کنار هند ظرفیت برای کار کردن با ما را دارند و در این زمینه مشغول مطالعه هستیم. منتها از کشورهای مقصد صادراتی هشتم و نهم به بعد سهم صادراتی ما خیلی افت می کند. تقریبا از مقاصد پانزدهم به بعد، صادراتمان به زیر یک درصد می رسد. این امر نشان می دهد تجار ما به صورت پراکنده کار می کنند و هدفمند نیستند. بخش خصوصی ما واقعا در این بخش خیلی ضعیف عمل می کند؛ چراکه بیشتر به بازار داخل نگاه می کنند. سال گذشته در برنامه پنجم آمده بود که یک در هزار فروش، سهم اتاق بازرگانی است. سوال این است که اتاق، چه خدماتی را به بخش خصوصی ارائه داده است؟ چرا در هیچ جای دنیا و حتی در مقاصد مهم دفتر نمی زند. همه خدمات را با 10 میلیون دلار می توانست انجام بدهد.   البته بخش خصوصی هم در این زمینه به شما انتقاد دارد که رایزنان بازرگانی چندان فعال عمل نمی کنند. چرا خودشان این کارها را انجام نمی دهند. رایزن، بحث سیاسی است که به لحاظ پروتکل های بین المللی محدودیت دارد. حتی وزارت خارجه در مورد رایزن ها به ما هم سخت می گیرد. رایزن ها باید یک دوره را بگذرانند. ولی چرا بخش خصوصی دفتر نمایندگی خود را در کشورها دایر نمی کند؟ پولی که از تجار در اتاق دریافت می شود تنها در قبال صدور یک کارت است؟ بنابراین بخش خصوصی هم باید از انفعال خارج شود.